Czy należy zastosować dylatację układając glazurę na tarasie?

Płytki ułożone na tarasie zewnętrznym są narażone na zmienne warunki atmosferyczne, w tym duże różnice temperatur. Pod wpływem nagrzewania i wychładzania okładzina ceramiczna oraz podłoże mogą pracować, czyli rozszerzać się i kurczyć.

Właśnie dlatego na tarasie należy wykonać dylatacje. Ich zadaniem jest kompensowanie naprężeń oraz wydłużeń termicznych, które powstają w nawierzchni płytek.

Podstawowym rozwiązaniem jest dylatacja obwodowa, wykonywana na styku powierzchni płytek ze ścianami budynku, cokołami oraz innymi stałymi elementami konstrukcyjnymi. Dzięki niej płytki nie są sztywno „zamknięte” pomiędzy ścianami, co ogranicza ryzyko pękania, odspajania się okładziny lub uszkodzenia fug.

Dylatacje należy wykonać również w samej nawierzchni płytek. W przypadku tarasów zaleca się dzielenie powierzchni na mniejsze pola, najczęściej w odstępach nieprzekraczających około 1,5 m. Przy większych powierzchniach dylatacje powinny być wykonane w obu kierunkach.

Takie szczeliny nie zawsze wymagają stosowania specjalnych profili dylatacyjnych. Można je wykonać poprzez pozostawienie odpowiedniej spoiny i wypełnienie jej elastyczną masą dylatacyjną. Nie można zapomnieć o zastosowaniu specjalnego rodzaju fugi która będzie miała zwiększona odporność mechaniczną i będzie wodoodporna. Dobrym przykładem fugi idealnej na balkony i tarasy jest fuga Ceresit CE 43 która jest dodatkowo odporna na zabrudzenia, grzyby i pleśnie.

Prawidłowo wykonane dylatacje zwiększają trwałość tarasu, ograniczają ryzyko pękania płytek i fug oraz pozwalają okładzinie bezpiecznie pracować pod wpływem zmian temperatury.